ترنّم شگفتن نوگلی معطر

اینک، گلخنده‏های آسمان و زمین، و زمزمه‏های شورانگیز بلبلان شیدا، در سال‏روز میلاد حضرت عباس علیه‏السلام به گوش می‏رسد. دریچه‏ای از شادی بر دل‏ها گشوده شده و رنگین کمان شوق، فضای زندگی را آراسته است. صدای هلهله‏ی شادمانه‏ی عرشیان به گوش می‏رسد و ترنّم شکفتن نوگلی معطر در باغستان توحید، دل‏ها را مفتون و مجذوب خویش ساخته است. عباس می‏آید و صفا و زیبایی و پاکی را به ارمغان می‏آورد. عباس می‏آید و کرامت و فضیلت و شهادت را با خود به همراه می‏آورد. مردی می‏آید که ابر رحمتِ اندیشه‏اش، همه‏ی تشنگان فضیلت راسیراب می‏کند. آری، اینک هوا عطر آلود و عنبرآمیز است و آبشاری از نور، از خنده‏های شادمانه‏ی خورشید، به مهمانی زمین آمده است. عباس‏بن علی علیه‏السلام به دنیای خاکی، گام نهاده است؛ هم او که آیه‏ی روشن کتاب استقامت است؛ بزرگ وارث ایثار و خون، پاسدار ایمان، یگانه‏ی دوران، وسعت همه‏ی نیکی‏ها، فرزند خورشید و مرزبان حماسه‏ی جاوید.
یاران! اینک به احترام قدم‏های پرصلابت عباس دلاور، عرشیان در گوش خاکیان، حدیث تهنیت می‏خوانند. این ولادت پرمیمنت بر شما نیز مبارک باد!
دانش ابوالفضل علیه‏السلام

حضرت ابوالفضل علیه‏السلام ، زورق نشین دریای بی‏کرانه‏ی معرفت بود. به سان ماه تابان از خورشید وجود پدر، نور می‏گرفت و با فراستی چشم‏گیر و دقتی فراوان، خوشه‏چین خرمن حقایق ولایت بود. علی علیه‏السلام درباره‏ی دانش‏اندوزی فرزند خود چنین می‏فرماید: «همانا فرزندم عباس، در کودکی علم آموخت و به سان فرزند کبوتر که از مادرش، آب و غذا می‏گیرد، معارف را از من فرا گرفت».
کرامت‏های ابوالفضل علیه‏السلام

عباس علیه‏السلام به برکت ایثار و فداکاری بی‏مانندش، قبله‏ی دل‏هاست. حرم ملکوتی‏اش، آرام‏بخش دل عاشقان است. مردم درمانده‏ای که از همه جا ناامید شده‏اند، به بارگاه او که تجلی‏گاه رحمت الهی است، روی می‏آورند و شاد و خوشحال بازمی گردند. آن خانه‏ای که هرگز به روی حاجت‏مندان بسته نمی‏شود، خانه‏ی عباس، بنده‏ی وارسته‏ی خداست.
شمایل

حضرت عباس علیه‏السلام ، آیتی از جمال و زیبایی بود. رخساره‏اش زیبا، اندامش متناسب و نیرومند بود و آثار دلیری و شجاعت را به خوبی نمایان می‏ساخت. راویان، او را خوب‏رو و زیبا وصف کرده و گفته‏اند که رشیدی اندام و قامت ایشان به حدی بود که بر اسب نیرومند و بزرگی می‏نشست، ولی در همان حال، پاهایش بر زمین، خط می‏انداخت.
وفای عباس علیه‏السلام نسبت به برادر
حضرت ابوالفضل علیه‏السلام به پیمانی که با خداوند برای حفظ بیعت خود با برادر، راهبر و امامش بسته بود، وفادار ماند. مردمان در طول تاریخ مانند این وفاداری را ندیده‏اند و زیباتر از این وفاداری در کارنامه‏ی وفای انسانی به ثبت نرسیده است. وفاداری که هرآزاده‏ی شریفی را به خود جذب می‏کند.
شعری از سیدراضی قزوینی درباره‏ی علم‏دار کربل
«ای ابوالفضل! ای بنیان‏گذار فضیلت و ایستادگی و خویشتن‏داری! فضیلت، جز تو را به پدری نپذیرفت. کوشیدی و به اوج عظمت و بزرگی دست یافتی، اما هر کوشنده‏ای به خواسته‏اش دست پیدا نمی‏کند. با عزت و سرافرازی و همت بلند از پذیرش ستم، سر باز زدی و پیکان نیزه‏ها را مرکب خود کردی».
تسلیم در برابر حق

عباس علیه‏السلام ، اسلام خود را در تسلیم خلاصه کرده بود؛ تسلیم در برابر خدا، و در برابر ولیّ امر مسلمانان. او با صدق و خلوص و آگاهی در راه تسلیم، گام نهاد و هرچه درتوان داشت در طَبَق اخلاص، تقدیم راه امام خود کرد و سرافرازانه جان باخت. آری، نتیجه‏ی آگاهی کامل و ایمان خالص، همین است.
خویشتن داری عباس علیه‏السلام

ابوالفضل علیه‏السلام در روز عاشورا، عزت نفس و خویشتن داری را با تمام ابعاد و آفاقش مجسم ساخت. امویان به شرط کناره‏گیری از اردوی برادرش، وعده‏ی فرماندهی کل قوا به او دادند. ولی وی بر این وعده‏ی آنان تمسخر زد و با شوق و اخلاص به سوی لشکرگاه حسین علیه‏السلام شتافت و در راه دفاع از دین و آزادگی، جان خود را فدا کرد.
جهاد با نفس

به راستی که حضرت عباس علیه‏السلام در ستیز با دشمن، سنگ تمام گذاشت. بدنش مجروح گشت، دست‏هایش قطع شد، عمود آهنین بر فرقش زدند و تیر به چشم و مشک آب او رسید. کشت و کشته شد. ولی جهاد با نفس او ارزش‏مندتر است؛ زیرا با لب تشنه، آب را تا نزدیک دهان آورد. آن‏گاه از لب تشنه‏ی برادر و کودکان تشنه‏اش یاد کرد و آب را بر روی شریعه ریخت. و همین نشان دهنده‏ی جهاد عباس علیه‏السلام با نفس خویش است.
زیارت ابوالفضل العباس علیه‏السلام

زیارت ابوالفضل علیه‏السلام هم‏چون قدم‏گاه معرفت است و در این زیارت، گلواژه‏های عرشی، رایحه‏ی قدسی به وجود انسان می‏بخشند. یکایک واژه‏های آن، عطری از گلزار فضایل علوی در بردارد و مجموعه‏ی عبارت‏های زیارت، ویژگی‏های انسان کامل، عبدی صالح و رادمردی ملکوتی را نشان می‏دهد. زیارت او، سنخیتی روحی بین انسان و آن شخصیت ملکوتی پدید می‏آورد.

شعبان شد و پيک عشق از راه آمد
عطر نفس بقيت الله آمد
با جلوه ي سجاد و ابا الفضل و حسين
يک ماه و سه خورشيد در اين ماه آمد


اي دست تو، دستگير عالم
وي در رخ تو علي مجسم
درياي عميق مهرباني
تمثال علي، علي ثاني
مرآت حسين مظهر عشق
گل واژه ي ناب دفتر عشق
اي عبد خدانما، اباالفضل
درياب دمي مرا ابا الفضل


نيستم لايق کنم مدح و ثنايت يا ابو الفضل
از ازل مدح تو را گفته خدايت يا ابو الفضل
مصطفي-ص را جان نثاري، مرتضي را يادگاري
جان من، جان جهان بادا فدايت يا ابو الفضل

مي زنم دم ز علمدار رشيد حرم عشق
شه با کرم عشق
مه محترم عشق
صفاي قدم عشق
همان يار که گشته صنم عشق
چکد از لب او بر لب پيمانه لب عشق
همان شاه که باشد سر دوشش علم عشق
نگار دل زارم
صفا بخش مزارم
به جز عشق جمالش به دل خويش ندارم
قرارم
بهارم
شعارم
همه دار و ندارم
که باشد به شب اول قبرم به کنارم
دلم عاشق رويش
شدم بنده کويش
دلم بسته به مويش
قدح نوش سبويش
شتابان دل زارم همه شب جانب کويش
چنان برگ خزانيست روان در دل جويش
ندارم به خدا جز هوس ديدنش رويش
مرا کشته به والله
علي واري خويش
اباالفضل اميرم
امير بي نظريم
صفا بخش ضميرم
که جز عشق رخش در دل خسته نپذيرم
چه خوش باشد اگر باز زند با دو سه تيرم
که صيدش شوم و زير قدم هاش بميرم
ز غيرش همه سيرم
دل از مهر خدايي اباالفضل نگيرم
علمدار اباالفضل
سپه دار اباالفضل
جهانگيرو جهاندار
بود دلبر و دلدار
مرا يار اباالفضل
مددکار اباالفضل
طپش هاي دل حيدر کرار
شده در حرم فاطمه پرگار
زنم جار اباالفضل
بود عشق شرر بار
بگويد سر ديوانه سر دار
سرم پر ز هوايش
دلم جاي ولايش
غلامم به سرايش
همه هستي و دينم به فدايش
ربوده ز سر روح الامين عقل صدايش
بود محور عرش ازلي دست جدايش
حسين ابن علي سوره توحيد بخواند ز برايش
کسي نيست به پايش
به قربان نوايش
به قربان دعايش
دلم گشته خريدار بلايش
علمدار اباالفضل
سپه دار اباالفضل
زنم جار اباالفضل
به قربان دعايش
دلم گشته خریدار بلایش
به قربان گره بند غبايش
لقب باب حوائج
نسب باب حوائج
خداوند نجابت و ادب
باب حوائج
دلم غرق کمالش
پريشان وصالش
دو ابروي هلالش
جمالش و کمالش
بود زينب کبري همه جا محو جمالش
دلم بنده نامش
گرفتار مرامش
که افتاده به دامش
نه حاتم نه سليمان نه لقمان
که موسی است غلامش
حسين است کلامش
ببين حسن ختامش
به زهراست سلامش
قيامت متجلي شود از وقت قيامش
تمامي بهشت است به نامش 

                 
میلاد یگانه اسوه عشق و فداکاری حضر ت ابالفضل عباس(ع) مبارک باد.