عرش به بركت ميلاد جهان افروز امام حسن عسكري (ع) بزم شادي گستراند. تولد او موعودي را بشارت‌دهنده است كه ظهورش، سپيده دمي است به سوي روشنايي و مرهمي بر تمامي رنج‌ها و مقصد تمام رفتن‌ها و رسيدن‌ها.
مدينه روز جمعه هشتم ماه ربيع الثاني حال و هواي ديگري داشت، همه منتظر درخشيدن نوري بودند تا گلهاي زندگي را در فضاي آن سامان، شادابي بخشند.
آسمان ديده بر زمين گشوده بود و مدينه، شب انتظارش را به دست صبح اميد مي‌سپرد كه ناگاه در صبحدمي حيات بخش آفرينش، تولدي دوباره كرد و يازدهمين روشنگرش را به هستي بخشيد.
نوري برخاست تااميد بخش مظلومان و مستضعفان گيتي شود، ميلادي كه بر عظمت روز جمعه افزود و بر اين عيد طراوتي خاص بخشيد، او دومين امامي بود كه نام حسن (ع) را به خود مي‌گرفت و هم نام سبط اكبر رسول خدا (ص) يعني حسن ابن فاطمه (ع) شد.
بايد ولادت با سعادت آن حضرت را نه به عنوان حادثه بلكه نقطه عطفي در تاريخ تشيع دانست و اذعان داشت كه اين ميلاد درآينده‌اي نه چندان دور تاريخ بشريت را دگرگون مي‌كند، چرا كه او مي‌بايد فرزندي به دست غيب بسپارد تا روزي دادگستر جهان هستي شود.
در آن ايام كه امام هادي (ع) را از مدينه به سامرا بردند تا تحت نظر حكمت عباسيان قرار گيرد، امام حسن عسگري (ع) را نيز به دستور متوكل عباسي به‌سامرا انتقال دادند و بخش عمده عمر امام (ع) در پايتخت عباسيان در سكوت مرگبار حكومت آنان گذشت.
ابومحمد حسن ابن علي، امام يازدهم، پدر بزرگوارش امام هادي (ع) و مادرش بانويي صالحه به نام سوسن يا حديثه يا سليل بود.
تولد آن حضرت با اختلاف روايات در ماه ربيع الاول يا ربيع‌الاخر سال ‪۲۳۱‬ يا ‪ ۲۳۲‬قمري و بنا به اكثر روايات، در مدينه اتفاق افتاده است.
امام حسن عسكري (ع) در ماه رمضان و به نقلي ربيع الثاني سال ‪ ۲۳۲‬قمري در مدينه منوره متولد شد.
اسم شريف آن حضرت، "حسن" و كنيه‌اش ابومحمد و القابش به صامت، رفيق، زكي، هادي و عسكري معروف بودند.
چون آن حضرت و پدر بزرگوارش امام هادي (ع) در سامرا درمحله‌عسكر سكونت داشتند، آن حضرت را عسكري مي‌ناميدند، عسكر يعني لشكر و سپاه نظامي، امام هادي (ع) و امام حسن (ع) به "عسكريين" مشهور بودند.
امام عسكري همراه پدرش امام هادي ناراحتي‌هاي بسياري را تحمل كرد و بيشتر دوران زندگي خود را در پايتخت عباسيان يعني "سامرا" سپري كرد.
مدت كوتاه حيات امام (ع) به سه دوره تقسيم مي‌شود: تا چهار سال و چند ماهگي امام (و به قولي تا ‪ ۱۳‬سالگي) از عمر شريفش در مدينه سپري شده، تا ‪ ۲۲‬سالگي به اتفاق پدر بزرگوارش در سامرا مي‌زيسته است و تا ‪ ۲۹‬سالگي يعني شش سال و اندي پس از رحلت امام دهم (ع) در سامرا ولايت بر امور و پيشوايي بر ستون را برعهده داشته است.
آنچه مهم است، توجه امام در فرصتهاي مناسب به آينده درخشان و تابناك اسلام و امت اسلامي بود كه توانستند در سالهاي رسالت خويش ويژگي‌هاي دولت حضرت مهدي (عج) را يادآور شوند و در اين راه گامهاي موثري چون پاسخ به مسائل علمي، رد شبهات، توجه به اصحاب، برحذر كردن آنان در همكاري با خلفا، تقويت و تحكيم مباني امامت به صورت يك عقيده اسلامي، آماده كردن مردم براي غيبت امام مهدي (عج) و دعوت مردم به امامي كه غايب خواهد بود، بردارند.
امام حسن (ع) در حاليكه ‪ ۲۲‬سال سن داشت امامت را پس از پدرش بر عهده گرفت. امام هادي (ع) بارها بر امامت امام حسن (ع) پس از خودش تصريح فرموده بود، لذا پس ازشهادت امام هادي (ع) تقريبا تمامي شيعيان ‪ ۱۲‬امامي، امامت حضرت را پذيرفتند.
خورشيد سپهر رهبري پيدا شد احياگر فقه جعفري پيدا شد
تبريك به مهدي كه به عالم امشب رخسار امام عسكري (ع) پيدا شد .